Ostatnio swojego devloga zapychałem dużą ilością informacji na temat frameworków którymi się jarałem. Tylko… jest z nimi jeden, dość poważny problem. Początki są przyjemne, wchodzisz, programujesz i do czasu do kiedy wszystko działa jest świetnie. Gorzej jeśli pojawią Ci się problemy: w Symfony2 było to Doctrine, w Zendzie zbyt duża dowolność projektowania systemu w której można się dość łatwo zgubić. Oczywiście wszystko da się prędzej czy później zrozumieć, ale niemniej w trakcie samotnej nauki jest to bardzo kłopotliwe i przede wszystkim demotywuje, bo kto chciałby siedzieć przed nie działającym kodem, tylko po to by dowiedzieć się jak zrobić coś, co zajmuje Ci nie wiele czasu, w jeszcze trochę (nie wiele) szybszym tempie, ale w zupełnie inny, do którego nie jesteś przyzwyczajony sposób? Ta, już widzę te tłumy programistów pasjonatów… Ehh, dziewczynę byście znaleźli

A tak poważniej, ja osobiście cenię sobie najbardziej rozwiązania szybkie, łatwe i przyjemne, dlatego wolę dodawać na palcach niż w pamięci W każdym razie jeśli można coś zrobić szybko i skutecznie, trzeba z tego korzystać, bo każda godzina Twojej pracy kosztuje, a jeśli w 15 minut potrafisz zrobić to, co inni robią w 45 jesteś od nich 3 razy, nie tylko szybszy, lepszy i sprytniejszy, ale co najważniejsze bogatszy.

Ostatnio więc, zupełnie z nudów, otworzyłem stronę rubyonrails.pl, stwierdziłem że skoro mam ten wolny czas i ochotę, warto poznać coś co staje się ostatnio na tyle popularne, że więcej mówi się o tym niż o starym, dobrym, poczciwym PHP’ie. 15 minutowy tour, pobranie RVM’a, przepisanie kodu i… I’m in love. System działa niesamowicie sprawnie i skutecznie, kilka linijek kodu to kilkanaście linijek PHP’a, a w typowym frameworku, lub własnym, powiedzmy do 2 razy tyle.

Nie wiem czemu, ale ruby bardzo przypomina mi Cake’a, ten framework też był całkiem fajny, ale był pisany w PHP4 co jako tako go wyklucza (magiczne funkcje w klasach php są bardzo przydatne).

Tak czy inaczej po rubiego warto sięgnąć, książki, co prawda może nie najlepsze, ale już do niego są, dokumentacja jest bardzo obszerna a jedyne czego tak naprawdę musimy się nauczyć to cierpliwości, bo czasem naprawdę lepiej poświęcić miesiąc pracy na dokładną naukę nowego i skuteczniejszego fameworko – języka niż przez miesiąc bawić się w to, co w owej technologii można zrobić w ciągu dnia. Tak samo było z js i jQuery, takie samo uczucie mam w przypadku php’a i rubiego. Polecam wszystkim.

Podobno każdy szanujący się webdeveloper (mam tu na myśli programistów PHP / RoR) powinien wiedzieć w jaki sposób konfigurować apache’a. No to się pośmialiśmy i wracajmy do konkretnej treści artykułu.

Jeśli jesteś jednym z tych programistów którzy nie lubią marnować czasu (tak, wiem że jestem heretykiem) na konfigurowanie serwera i używasz gotowej paczki XAMPP, prędzej czy później przyjdzie do Ciebie problem – jak można na tym skonfigurować virtual hosts. Pokażę jak to zrobić na kilku różnych systemach operacyjnych, zaczynając od swojego maczka.

Konfiguracja serwera w xampp

Zasadniczo konfiguracja na każdym systemie jest taka sama. Pierwsze co musimy zrobić to odpalić plik httpd.conf który na mac’u, podobnie jak i na innych systemach znajduje się w katalogu /ect w głównym katalogu xampp. W pliku tym wyszukujemy lini:

# Virtual hosts
 #Include /Applications/xampp/etc/extra/httpd-vhosts.conf

I usuwamy # sprzed include. Dzięki temu dołączymy do naszej konfiguracji plik /extra/httpd-vhosts.conf w pliku tym dodajmy usuńmy wszystkie dane które znajdują się w pliku i dodajmy:

NameVirtualHost *:80

<VirtualHost *:80>
 DocumentRoot "/Applications/XAMPP/xamppfiles/htdocs"
 ServerName localhost
 ServerAlias localhost
 ErrorLog "/Users/macbook/dev/logs/2"
 CustomLog "/Users/macbook/dev/logs/2" common
</VirtualHost>

<VirtualHost *:80>
ServerName mementis.localhost
ServerAlias www.mementis.localhost
DocumentRoot "/Applications/XAMPP/xamppfiles/htdocs/mementis/public"
<Directory "/Applications/XAMPP/xamppfiles/htdocs/mementis/public">
Options Indexes FollowSymLinks Includes ExecCGI
AllowOverride All
Order allow,deny
Allow from all
</Directory>
ErrorLog "/Users/macbook/dev/logs/1"
CustomLog "/Users/macbook/dev/logs/1" common
</VirtualHost>

Czas na opisanie pliku. W sekcjach VirtualHost dodajemy kolejne opcje (podobnie z resztą wygląda sprawa konfiguracji nice-url’s – .htaccess).

• DocumentRoot to ścieżka w naszym systemie (zależna od systemu, na windowsie zaczynać się będzie od dysku, u mnie na mac’u wygląda tak jak wyżej)
• ServerName to nazwa naszego serwera, to na samej górze to nasz localhost, bez niego nie będziemy mieli dostępu do naszego serwera, ale bezpośrednio do pierwszego vh (przynajmniej tak było w moim przypadku)
• ServerAlias czyli alias, prawdopodobnie opcjonalny
• ErrorLog czyli logi o błędach. Jeśli nasz serwer się nie odpali to jest to wina na 99% z dostępem do pliku (błędy zawsze możemy sprawdzić w logach)
• CustomLog to samo co error, tyle że custom

Dodajemy kolejne opcje, w moim przypadku jest to ścieżka do lokalnej wersji mementis.pl i to wszystko jeśli chodzi o konfigurację serwera.

Konfiguracja na mac i linux

Przechodzimy do kwestii innych niż serwer, czyli hosty. Żeby wszystko chodziło w przeglądarkach musimy do pliku /etc/hosts dodać wpis:

127.0.0.1 mementis.localhost

Oczywiście w naszym wypadku robimy to dla mementis.localhost, w każdym innym wypadku musimy dodać taką domenę jaką dodajemy.

Konfiguracja na windows

Analogicznie jak w przypadku mac’a czy linuxa takie same ustawienia musimy wprowadzić dla systemów windows, jednak w pliku %winsys%\system32\drivers\etc

Teraz pozostaje nam restart apatche. Jeśli są problemy, sprawdźcie plik error_log w katalogu xampp/logs

A jeśli wszystko działa możemy cieszyć się zabawą, np. w naszej kopii zend’a stworzonej z użyciem narzędzi dostarczonych nam razem z frameworkiem. Dzięki, to tyle.

Od kilku dni jestem „dyrektorem działu IT” Mementis sp. z o.o. Do moich zadań należeć będzie rozwijanie projektu Mementis.pl, programowanie nowych funkcjonalności, wdrażanie działań pomagających przy zwiększeniu konwersji i nadzorowanie zespołów programistycznych które pracują nad nowymi funkcjonalnościami.

To chyba pierwsza moja, taka bardziej tradycyjna praca, gdyż choć praca zdalna będzie przeze mnie oczywiście wykonywana, ja sam urzędować będę w dużej mierze we Wrocławskim studiu.

Wrocław to niesamowicie piękne miasto, pełne ciasnych uliczek, między którymi znajdują się wielkie kamienice. Z początku można poczuć się lekko przytłoczonym, ale z całą pewnością mogę powiedzieć że zaraz po Krakowie, to najpiękniejsze miasto w Polsce

Co do samego Zenda, bardzo mi się podoba. Spodziewałem się gotowego systemu, ze ściśle ustalonymi katalogami, a tu, proszę, można zrobić to dowolnie jak się chce. Wystarczy napisać plik bootstrappera, podać tam ścieżki, wywołać dispatchera i po sprawie. Większość zadań jakie miałbym jeszcze do napisania w moim frameworku jest już dawno gotowa. ORM jest banalnie łatwy w obsłudze i choć nie jest lekkim narzędziem, korzystanie z czystego MySql’a też jest przyjemne. Wydaje mi się że całkowita przesiadka na Zenda będzie bardzo sensowna.

Licząc zalety gotowego frameworka nie można zapominać o czasie tworzenia strony. Przeciętny system dodawania i edycji danych może zająć na moim obecnym narzędziu około godziny, podczas gdy na Zend, większość rzeczy robiona jest automatycznie i zajmuje około 30 minut. Bardzo mi się to podoba.

Zend ma też dość ciekawie rozbudowaną filozofię, możesz dodać bardzo, bardzo dużo różnych bibliotek i po prostu ich używać, nawet bez obowiązku ładowania, bo tym zajmie się autoloader. Nad Zendem, poza samym Zendem, czyli, jeśli można tak powiedzieć właścicielem PHP, pracują Microsoft, Google i masa innych firm, dostarczających ciekawe API, a ty – nie musisz zupełnie nic robić. Zatem, na ten przykład podłączenie do strony facebooka jest banalnie proste. Całkiem przyjemne, prawda

Dzisiejszego wieczoru wróciła do mnie ta myśl. Jak mało wystarczy żeby do czegoś dojść. Mało? Cóż, tak naprawdę to o tym będzie dzisiejszy post, no i o tym jak to było w moim przypadku.

Mam 19 lat. Jestem webdeveloperem, dobrym programistą PHP, uważam się za naprawdę bardzo dobrego frontendowca (moi klienci z resztą też tak sądzą). Współtworzyłem fajny startup – ifotos, pracuję nad kolejnymi. Prowadziłem też wraz ze wspólnikiem agencję reklamową. Mam też bardzo fajnie rozbudowane portfolio. Sądzę że jak na 19 to bardzo dużo, ale nie chcę się tutaj chwalić. Chcę opisać dzisiaj coś, co pozwoliło mi na rozwijanie się. Dzisiaj usłyszałem piękny tekst „co dadzą mi gameplaye”. Co? No właśnie, sami zobaczcie jak to było w moim przypadku.

Moim pierwszym, z resztą nie udanym projektem była strona internetowa, o mojej ulubionej grze – gothic’u. Razem z moim kumplem, Jankiem, którego przy okazji pozdrawiam, zabraliśmy się za zrobienie własnej, małej stronie o gothic. Pamiętam jeszcze jak bez nawet najmniejszej koncepcji graficznej tworzyło się stronę we frontpage’u, nie zwracając uwagi na to jak wygląda. Strona nie wyszła, no cóż, byliśmy wtedy w pierwszej klasie gimnazjum.

Po zabawie ze stroną gothica zaczęła się zabawa w inne projekty. Następnym projektem był więc fevergames. Jako dzieciak nie myślałem nawet że fevergames była by świetną nazwą dla… strony porno Strona została zrobiona została już na jakimś tam projekcie graficznym, jeśli tak to można nazwać. Projekt był oczywiście tworzony w tej samej ekipie co nie udana strona o gothicu. Samo zainteresowanie gothic’iem sprawiło że zacząłem udzielać się na theModders, forum moderskim. Tam też poznałem swojego pierwszego poważniejszego partnera biznesowego, był nim tak zwany OR, czyli Mateusz Kardaś. Napisał on pod moją stronę CMS’a. Nie znałem wtedy w ogóle PHP, miałem jednak już podstawowe wiadomości na temat HTML’a. Wspólna współpraca doprowadziła do powstania tej oto śmiesznej dzisiaj strony: fevergames.yoyo.pl. Wtedy, dla dzieciaka było to już jakieś osiągnięcie. Zmobilizowało mnie to do ćwiczenia HTML’a. Powoli, powoli stawałem się coraz lepszy. We frontendzie tak jak w grafice, podstawowe zasady i przede wszystkim praktyka.

Któregoś dnia, napisał do mnie mój przyszły wspólnik – Krzysztof Zdunkowski. Miał problemy z pocięciem starej wersji strony poziomkaz. Nie do końca wiedziałem o co mu chodzi, ale pracowaliśmy i kombinowaliśmy razem. Doprowadziło to w końcu do planu założenia firmy. Zanim jednak to się stało wraz z wspomnianym wcześniej OR’em stworzyliśmy iFotos. Program był mój, reklama trafiła w ręce OR’a. Planowaliśmy na początku sprzedać to na allegro za 100zł. Stwierdziliśmy jednak ze Zdunkiem że iFotos byłby ciekawym aktywem w CreaWeb. Odkupiliśmy go. Pozyskaliśmy też fajnego grafika – Arthasa. Można było zakładać firmę? To znaczy, wtedy tak to wyglądało. Dzisiaj myśli się co innego, ale i tak nikt na tym źle nie wyszedł. Każdy stwierdzał: jeśli firma upadnie po tygodniu, będziemy wiedzieli co zrobić a czego nie robić w przyszłości.

W CreaWeb powstało wiele ciekawych projektów. Na pewno i ja, i zdunek wiele się na nich nauczyliśmy. Czasem jednak bywa tak że jest źle, albo bardzo źle. Brak czasu do pozyskiwania klientów sprawił że było coraz gorzej. Zdarza się. Cóż, w końcu postanowiłem opuścić swoją firmę i zająć się własną działalnością którą prowadzę do dzisiaj. Nie będę się na ten temat rozpisywał bo czytelnicy bloga wszystko na nim odnajdą.

A więc, od czego się zaczęło? Od jednego projektu. Chcę przez to pokazać że nawet mały pomysł, mała idea, nawet pomimo porażek, często prowadzi do czegoś dobrego. Nie zawsze trzeba zarabiać wielkie pieniądze, pamiętaj że pracując nad projektami które się nie zwracają wcale nie marnujesz czasu, lecz uczysz się więcej niż kiedykolwiek nauczył byś się w szkole.

Jeśli więc masz do podjęcia decyzję drogi czytelniku, brać udział w projekcie który nic może materialnie nie przynieść, albo nudzić się i obijać, spróbuj obijać się w bardziej aktywny sposób. Przyniesie Ci to prędzej czy później sporą wiedzę i ciekawe projekty, czego wszystkim życzę